Liz (manager van een project tot bescherming van neushoorns in Kenia) en John (vertaler Engels-Hongaars) hebben Londen verruild voor een afgelegen woning aan de oever van een meer. Ze hopen hun angsten en zorgen achter zich te laten in een nieuwe omgeving waar nauwelijks mensen wonen. Al anderhalf jaar probeert Liz zwanger te raken, tevergeefs. Hier, in deze schone omgeving midden in de natuur, gloort er echter een toekomst voor een kind. Hier moet het lukken zonder de stress van de stad. Alhoewel? Als John een rondje om het meer wil maken, wordt hij geconfronteerd met een dood hertenkalf dat hij eerder die middag het bos in zag strompelen. Hij denkt aan de dode zwarte hond die zij een tijdje terug voor hun portiek in Londen hadden aangetroffen. Is dit een omen?
De woning blijkt tamelijk slordig te zijn achtergelaten. John probeert er het beste van te maken. Bovendien komen hun eigen spullen toch binnen enkele dagen? Dat laatste blijkt niet het geval. Wel arriveren Liz’ twee jaar oudere zus Monica en haar (Nederlandse) partner Harry de Groot met hun kinderen Ciara en Finn voor een korte vakantie. Liz is gek van haar nichtje en neefje. John is echter niet bepaald gecharmeerd van zijn luidruchtige zwager en de relatie tussen beide zussen is nooit goed geweest.
“Sometimes I don’t know what she’d do if she couldn’t patronize me.”
Ook ene Sweet verschijnt ten tonele en scharrelt op onverwachte momenten rond het huis. Deze natuurbeheerder woont ergens aan de overkant van het meer. Met de vorige bewoners had hij regelmatig contact en een enkele keer bleef hij er overnachten. Dat Liz en John het maar weten.
Monica en Harry beseffen al snel dat het beter is als zij naar een nabijgelegen camping verkassen. Daar maken zij kennis met drie studenten, de Schotten Richard en Tariq, en de Duitse Alma. Vooral met Alma heeft Liz al snel een band. Tariq blijkt uitstekend op te kunnen schieten met de achtjarige Ciara en haar jongere broertje Finn, wat Monica meer ruimte geeft. Richard tot slot is een mysterieus persoon die af en toe vilein uit de hoek kan komen.
Voor Liz en John het goed en wel beseffen, is het gedaan met de rust. Ingehouden frustraties steken de kop op en leiden zelfs tot een handgemeen in hun inmiddels overbevolkte huis. Af en toe nemen John en Liz een moment voor henzelf, door het meer op te varen. Iedere keer weer bonkt er halverwege de plas een voorwerp tegen de boot aan: de eerste avond een hamer, de keer daarop een glazen karaf, een volgende maal een chique witte handschoen, daarna zelfs een poppenhuis. Is er een verband tussen die voorwerpen? En hoe zit het met Liz? Wat zij ook proberen, een teken dat zij eindelijk bevrucht is blijft uit.
“It might not happen to us,” zoals John haar voorhoudt.
Groundwater is geschreven vanuit een alwetende verteller, terwijl ieder laatste subhoofdstuk vanuit de eerste persoon enkelvoud is geschreven. De ene keer is dat John (“my love”), de andere keer Elizabeth (“my love”). Zielsveel houden de twee van elkaar. Steeds vaker gaan zij echter situaties voor elkaar invullen: John zal nu wel denken zus, Liz zal vast denken zo. De relaties tussen de verschillende actoren zijn complex en daardoor zo interessant. Kortom: Groundwater is een verhaal dat onder je huid gaat zitten.
