Midden jaren dertig van de eenentwintigste eeuw. Bethe en Tobias worden geselecteerd voor de stad O. Daar heerst rijkdom, mensen zijn er gelukkig, er is sprake van uitstekende gezondheidszorg en er zijn uitmuntende onderwijsvoorzieningen. Vergeleken bij Daarbuiten, in de reguliere maatschappij, is Stad O. een paradijs. Zij wordt geleid door de Vriendinnen van Stadsdiensten. Die houden alles in de peiling opdat de gefortuneerde gemeenschap floreert en niet in gevaar komt. Het stadje is gebouwd voor de fabriek Martha waar Thomas kan gaan werken. Bethe gaat aan de slag als onderwijzeres. Al snel maken ze vrienden, of… zijn het wel échte vrienden? Het zijn vooral Broers en Zussen van Tobias, ofwel collega’s.
“Toen ze vrienden begonnen te maken, bleek dat niemand naar hun achtergrond vroeg of daar zelf iets over deelde. Ze woonden nu hier, nauwelijks relevant wat Daarbuiten was gebeurd, of wel?”
Tobias heeft een contract getekend voor tien jaar. Mocht hij daar vóór die tijd vanaf willen, dan wordt het stel geconfronteerd met een torenhoge boete. Een boete die zij nooit kunnen voldoen. Niets om je zorgen over te maken; wie wil hier nu niet wonen?! Er heerst geen werkloosheid, ziekten komen niet of nauwelijks voor, de kinderen krijgen alle ruimte en zijn gelukkig.
Na enkele jaren begint hun leven barstjes te vertonen. Wat zij ook ondernemen, Bethe raakt niet in verwachting. Semra, de Moeder (leidinggevende) van Tobias, deelt hem mee dat hij daardoor niet voor promotie in aanmerking komt. De wekelijkse etentjes met vrienden behoren tot het verleden nu de een na de ander zich van hen afkeert. Eenieder keert zich tegen hen als blijkt dat Tobias zich niet aan zijn beroepsgeheim heeft gehouden en een luttele anekdote met Bethe deelt. Ze worden uitgekotst. En wat is dat met de buurman? Degene waarvoor iedereen hen heeft gewaarschuwd? Hij is nota bene een van de architecten van Stad O.! Wat betekenen de briefjes met gecodeerde boodschappen die zij steeds vaker op de deurmat vinden? Bethe gaat op onderzoek uit, daarbij geholpen door onverwachte krachten. Ondanks dat zij pas drie jaar in Stad O. wonen, probeert zij Tobias ervan te overtuigen zij zo snel mogelijk terug te keren naar het armoedige leven Daarbuiten.
Koen Caris schrijft vooral theaterstukken en hoorspelen. In 2021 debuteerde met de uitstekend ontvangen roman Stenen eten. Het dystopische Stad O. is zijn tweede roman, waarin hij een wereld schetst waarin maatschappelijke ontwikkelingen zich hebben voltrokken waarvan we nu al hier en daar een glimp kunnen opvangen. Een aanrader!
