Een jongen groeit op bij z’n oma, nadat zijn rusteloze moeder het gezin heeft verlaten. In Zuid-Europa komt moeder ene Steve tegen met wie zij zich uiteindelijk op een landgoed in het dorpje Whitebridge in Schotland vestigt: Dell Estate. Het landgoed behoort toe aan een Engelse graaf die er slechts zelden komt. Het wordt beheerd door een Estate manager, al generaties lang wonen er pachters op het domein. Wanneer de graaf zijn komst aankondigt, schiet het hele dorp in een stuip om met vereende krachten het landhuis te luchten en op orde te krijgen.
“Het mag niet ogen als wat het eigenlijk is, een leegstaand oud landhuis waar de kou en langzaam ook het verval in trekt, helemaal niet nu de graaf ziek is. Het moet warmte uitstralen, een plek zijn waar hij graag is.”
En als de graaf eenmaal is gearriveerd, durft niemand zich in de omgeving van het landhuis te begeven. “Een graaf stoort men niet.”
De jongen – is hij een jaar of twaalf? – gaat naar zijn manisch-depressieve moeder om een oogje in het zeil te houden. Daar belandt hij in een kille wereld. Moeder besteedt nauwelijks tot geen aandacht aan hem, Steve “zegt nooit veel. Ik vind dat wel prettig, hij doet geen poging contact te maken, begint niet iets te vertellen.” Die jongen observeert nauwkeurig de wereld om hem heen. Hij gaat niet naar school en verkent het landschap met zijn hond of verricht klusjes voor de eigenaar van een kleine scheepswerf. Regelmatig correspondeert hij met zijn oma (van moederskant) en brengt verslag uit hoe het met z’n moeder gaat. Ook de lokale huisarts vraagt hem op haar te letten, er zorg voor te dragen dat zij haar medicijnen inneemt. De rol van opvoeder is in feite omgekeerd.
Van enige intimiteit is nooit sprake geweest in het leven van de jongen. Oma is een pragmatische dame, ze leest hem voor waar zij toevallig in bezig is. Ook zijn moeder behandelt hem als een voorbijganger, een volwassen passant. Als een pubermeisje enige genegenheid lijkt te tonen, blijkt dat zij daarbij een dubbele agenda heeft. Dit alles wordt in een droge, feitelijke toon verwoord, waardoor je het gevoelsleven van de jongen, zijn innerlijke roerselen, niet leert kennen. Niemand noemt zijn naam. Zo spat de eenzaamheid van de jongen van de pagina’s. ‘Naar Whitebridge is een roman van observaties,’ zoals Boekenkrant het treffend verwoordde. De mooie zinnen, de details waarin de kleine gemeenschap en de omliggende landerijen worden beschreven, maken het lezen de moeite waard.
Erik Lindner (Den Haag, 1968) is vooral bekend door zijn poëzie. In 2013 publiceerde hij zijn debuutroman Naar Whitebridge.
