Henk, (1920), Martin (1922), Ar (1925), Carel (1928) en Geertjan (1931) zijn de zonen van Arie Visser en Ottolina Dicke. Ook zijn er twee dochters, Adri (1918) en Heleen (1924). Het is een bemiddeld gezin. In Broerskomt Henk er bekaaid vanaf, zijn naam komt zelden voor. Ook voor Geertjen is slechts een bescheiden rol weggelegd. Visser concentreert zich op haar vader Ar en haar ooms Martin en Carel. Geen van allen is van zins het familie-aannemersbedrijf van hun vader over te nemen.
Na een studie Indisch recht en geschiedenis gaat Ar voor de klas staan. Hij is een geëngageerd man, hij gelooft in verheffing door middel van onderwijs en vertrouwt erop dat (jonge) mensen met hun verantwoordelijkheden om kunnen gaan. Als medeoprichter van een jongerencentrum dat tot een centrum van drugsgebruik en -handel evolueert, blijkt dat geloof in de mensheid wellicht wat naïef.
Martin koos voor de kunst. Samen met zijn vrouw Mia verzamelt hij vanaf de vroege jaren werk van de Cobragroep. Tot het einde van zijn leven zal hij kunst blijven verzamelen, al kan de smaak van hem en zijn vrouw van de ene op de andere dag omslaan en worden verworven werken even snel weer ingeruild voor werk van nieuwe jonge kunstenaars. Het echtpaar heeft een neusje voor talent.
Carel wordt beeldhouwer. In eerste instantie volgens de Zero traditie, minimale kunst. Liefst werkt hij met ijzer. Zijn Stervend paard ontvangt veel lof en internationale vermaardheid wordt zijn deel.
Geertjan ten slotte verschijnt enkele keren ten tonele, waarin zijn homoseksualiteit en latere interesse voor kunst aan de orde komt.
Waarom Visser haar familiegeschiedenis beperkt tot drie leden van het gezin wordt niet duidelijk na lezing van Broers. Martin is veruit de meest interessante oom, gevolgd door Carel. Dient vader Ar geëerd te worden door ook aspecten van zijn leven in het verhaal te integreren? Het zijn hoofdstukken die gemist kunnen worden. Het is jammer dat Carolijn Visser zich niet heeft beperkt tot de twee creatieve broers. Nog beter was het geweest als zij zich volledig had gefocust op Martin en Mia en hun wonderbaarlijk rijke leven meer diepgang had gegeven.
